عبداله باقری حمیدی
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ عبداله باقری حمیدی
آرشیو وبلاگ
      گلهای حسرت (ادبیات و مقاله‌نویسی)
توشتن در نشریات نویسنده: عبداله باقری حمیدی - ۱۳٩٠/۳/۱٢

نشریاتِ استانی و دشواریِ نوشتن

bagerihamidi@yahoo.com

نشریات بخشی از واقعیتِ خبررسانی و تحلیل خبر در دنیای مدرن هستند. در جهانِ مدرن، نشریات فراوانی منتشر می‌شود. این نشریات پیوندی پیوسته با قدرت دارند. آنها یا می‌خواهند قدرت کسی یا گروهی را پشتیبانی‌کنند و یا می‌خواهند از افزایش قدرت کسی یا گروهی پیشگیری نمایند. گاهی هم هر دو نقش همزمان انجام می‌شود.

در ایران نیز نشریات فراوانی در تهران و شهرها منتشر می‌شود. کیفیت علمی، خبری، تحلیلی و نقد نشریه‌های استانی در ایران با نشریه‌های چاپ شده در تهران یکسان نیست. آرایش صفحه‌هایِ نشریاتِ استانی هم دارای آرامش و عناصر زیبایی‌شناسی نیست. هر کسی که از کنار دکه‌یِ روزنامه‌فروشی می‌گذرد، تفاوت آشکاری بین نشریات استانی و نشریات تهران می‌بیند. بیان این موضوع هم چندان تکرار شده که از توجه همگانی خارج شده است. در پندار همگانی، نشریات استانی کاری ساده برای بدست آوردن پول از راه چاپ عکس‌های مقامات دولتیِ محلی است و ارزش خواندن ندارند. تجربه‌یِ سالها کار نشریات استانی نیز درستی باور مردم را تقویت می‌کند. بسیاری از نوشته‌ها در نشریات استانی یا از طریق روابط عمومی اداره‌ها در اختیار نشریات قرار می‌گیرد و یا از اینترنت برداشته می‌شود. با اینحال، می‌توان این وضع را تغییر داد.

تغییر در فرم و صفحه‌آرایی کار آسانی است. دسترسی آسان به انواع نشریاتِ جهان در اینترنت، امکان آرایش صفحه‌های نشریات را برای هر کسی ممکن می‌سازد. تقلید از فرم و صفحه‌آرایی نشریات بزرگِ جهان در ایران آزاد است. این کار را تحصیل‌کرده‌های کامپیوتر می‌توانند انجام دهند. با انجام این کار بخشی از راه همگانی شدن نشریات هموار می‌شود. دشواری در نوشتنِ متن‌های جدید است. نوشتن نیازمند نویسنده است و در استان‌ها نویسنده وجود ندارد.

امروزه تعداد دانشگاهها بسیار زیاد است. این دانشگاهها برای هر کسی مدرکی می‌دهند. برایِ دریافت مدرک، هیچ نیازی به استعداد، تیزهوشی، داشتنِ ذوق و پشتکار نیست. هر کسی با پرداخت پولِ شهریه می‌تواند هر نوع مدرکی را از دانشگاههای ریزِ پراکنده در شهرها و روستاهایِ کشور دریافت کند. آمار درستی از تحصیل کرده‌ها در اختیار نیست، اما تعداد مدرک‌داران بسیار زیاد است. گروهی دارایِ مدرکی در یکی از رشته‌های علوم تجربی هستند. رشته‌های آنها ارتباطی با زندگیِ اجتماعی در ایران ندارد و کسی هم از آنها انتظار ویژه‌ای ندارد. گروهی دیگر در یکی از رشته‌های علوم انسانی همچون ادبیات، جامعه شناسی، گرایش‌های مختلف زبانهای خارجی، روانشناسی، فلسفه و مدیریت مدرک می‌گیرند. جامعه از این افراد انتظار دارد درباره‌یِ روابط بشری و واقعیت‌هایِ جامعه‌ی انسانی متن‌هایی نو بنویسند. واقعیت آن است که این افراد نمی‌توانند بنویسند. آنها روش تنظیم حرکتِ ذهن و تبدیل آن به اندیشه را یاد نگرفته‌اند. تحصیلات دانشگاهی در رشته‌های علوم اتنسانی ایران بر پایه‌ی سخنرانیِ استاد و شنیدنِ دانشجو انجام می‌شود. نوشتن در بسیاری از دانشگاههایِ ایران هیچ اهمیتی ندارد. حقیقت هم این است که سواد هر کس به اندازه‌یِ نوشته‌اش است. بیشتر مدرک‌های دانشگاههای ایران هیچگونه ارزش عملی ندارند. بسیاری از مدرک‌ها، البته فتوکپی‌شان، تنها در استخدام شدن لازم می‌آید.

گروهی با مدرک فوق لیسانس و دکترا در دانشگاهها با عنوان کلی استاد تدریس می‌کنند. این گروه برای افزایش خقوق خود ناچار هستند مقالاتی را در نشریات ویژه‌ای با امتیاز علمی- ترویجی، علمی پژوهشی وبا امتیاز «انستیتوی‌بین‌المللی علوم»(آی. اس.آی) چاپ کنند. چنین مقاله‌هایی در نشریات دانشگاهی چاپ می‌شود و به دور از دسترس همگان در قفسه‌های کتابخانه‌های دانشگاهها فراموش می‌گردد. این مقاله‌ها تنها در پرونده‌یِ کارگزینی استادان برای دریافت امتیازِ افزایش حقوق کاربرد دارد. مردم هیچگاه از نویسندگانِ چنین مقاله‌هایی قدرشناسی نکرده‌اند. آنها ارزش قدرشناسی هم ندارند زیرا برای هدفی ناچیز نوشته می‌شوند. نوشتن برایِ مردمِ جامعه به نویسندگان فداکاری نیاز دارد.                             

نویسندگان فداکار اغلب خارج از دانشگاه هستند. گستردگی آرمان‌هایِ آنها در تنگنای دانشگاه و اداره نمی‌گنجد. این نویسندگان افراد نادری هستند که با اندیشه‌یِ ایجاد فکرهای بشردوستانه در میان مردم می‌نویسند. آنها بدرستی می‌دانند که تنها با نوشتن می‌توان ذهن مردم را از زنجیر جهل و خرافات رهانید. جهل و خرافات در رفتار اجتماعی آشکار می‌شود؛ دارندگان مدرک‌های بالا هم گاهی به انجام خرافات تن می‌دهند. نویسندگان مردم می‌نویسند تا نشان دهند«حقیقت» مفهومی است که در سخن بشری ساخته می‌شود و در زمان و مکان تغییر می‌یابد. نویسندگان فداکار همواره مورد آزار قدرتمندان قرار می‌گیرند، زیرا ماهیت کار آنها مبارزه با قدرت است.

در آذربایجان هم نویسندگانی وجود دارد. نشریات استانی باید از آنها دعوت کنند نوشته‌های خود را برای چاپ در اختیار آنها قرار دهند. در میان نسلی که از تاریکیِ نوجوانی و جوانی سر بر می‌آورد، کسانی پیدا خواهند شد که رنج نوشتن را انتخاب بکنند. این گروه باید بدون هراس از بدگویی دیگران و ایرادگیری پُرگویان، جریان‌های ذهنی خویش را بنویسند تا سرانجام از میان هزاران فرد، انسان‌های نادری همچون غلامحسین ساعدی، صمد بهرنگی، احمد کسروی، رضا براهنی، شهریار و بابک احمدی، صادق هدایت و محمود دولت آبادی باری دیگر در جامعه‌یِ ما پدید آیند. جامعه‌ی‌‌ِ بدون نویسندگان و هنرمندانِ بزرگ را به سختی می‌توان جامعه‌ی زنده‌ای پنداشت. 

  نظرات ()
مطالب اخیر بیوک نیک اندیش نوبر درگذشت برای پایان سه سالگی آندیا توهین برنامه فتیله به ترک‌زبان‌ها بیوک محبی جنگل‌های ایران چهارشنبه‌سوری، نوروز و سیزده‌بدر جشن نوروز و آیین‌هایش: باجا باجا دو سالگی آندیا دکتر محمد یوسف باقری استاد شهریار و دلیل سروده‌شدن شعر «بلبل و کلاغ»
کلمات کلیدی وبلاگ استاد شهریار (۳) رمان مدرن (٢) محمود دولت آبادی (٢) احد حسینی (۱) بولوت قراچورلو (۱) مستوفی (۱) داود مستوفی (۱) آرتور میلر (۱) ویلیام شکسپیر (۱) ویلیام فاکنر (۱) سهند (۱) شمس تبریزی (۱) شمالغرب کشور (۱) ادبیان فارسی (۱) محیط زیست (۱) ستارخان (۱)
دوستان من کارگاه ترجمه و پژوهشهای ترجمه پرتال زیگور طراح قالب