عبداله باقری حمیدی
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ عبداله باقری حمیدی
آرشیو وبلاگ
      گلهای حسرت (ادبیات و مقاله‌نویسی)
ودود موذن و پیکره شهریار نویسنده: عبداله باقری حمیدی - ۱۳٩۱/٥/۱٦

پیکره‌ىِ «استاد شهریار»

در میدان هتل مرمر تبریز

استادشهریار هویت فرهنگی آذربایجان و بخشی از هویت فرهنگی ایران است. سرودن شعر در قالب‌های گوناگون سنتی و نو و در دو زبان فارسی و ترکی شهریار را در جایگاه بلندی در ادبیات معاصر ایران قرار داده است. بی‌هیچ تردید، شهریار پُرخواننده‌ترین شاعر معاصر ایران است. سرودن غزل در عالی‌ترین شکل خود، سرودن مثنوی‌های بسیار زیاد، کشف قالب‌های جدید شعری در قطعات «هذیان دل» و «راز و نیاز» و سرانجام میراث پرشکوه شهریار در دو شعر «حیدربابایه سلام» و «سهندیم» در زبان ترکی شهریار را سخنگوی عواطف مردم ایران زمین ساخته است. شهریار نمونه‌یِ عالی هنرمندانی است که خود را ویران می‌سازند تا صدای هنر رساتر به گوش برسد.

شهریار همواره در مرکز توجه مردم ایران زمین بوده است. شهریار یکی از نادر شاعرانی است که از آغاز شاعرانگی معروف شد. چاپ هفتاد و شش بند «حیدربابایه سلام (1)» در سال 1331 شهرت شهریار را در جمهوری آذربایجان و ترکیه نیز گسترش داد. گذر زمان شاهد گسترش شهرت شهریار است و به همین دلیل هر سال در سالروز درگذشت او (27 شهریور) در شهرهای گوناگون مراسمی برای گرامیداشت شاعر بزرگ ایران زمین برگزار می‌شود.

مجسمه‌ها و تندیس‌های شهریار زینت میدانگاههای کشور است. در شهرهای آذربایجان نیز مجسمه‌های شهریار در میدانگاهها نگاه مردم را سرشار از غرور می‌کند. در روز پنجشنبه پنجم مرداد ماه 1391 تندیس شهریار در میدان «هتل مرمر» تبریز رونمایی شد. این تندیس دو متر و بیست‌وپنج سانتی‌متر بلندی دارد و ترکیب آن از کامپوزیت است. در تندیس، شهریار کتابی را در دست راست دارد، انگشتش در لای صفحه‌ای از کتاب است و به افق چشم دوخته است. در بخش پایین‌تر از دست، طرحی از کوهها دیده می‌شود. این طرح‌ها نشانی از آذربایجان کوهستانی است و اشاره‌ای به کوهستان شعر «سهندیم» و کوه نامدار شعر «حیدربابایه سلام» دارد. تندیس شهریار را استاد هنرمند «ودود موذن» (متولد اردبیل، سال 1339) ساخته است.

ودود موذن، آراسته به هنرهای فراوان

موسیقی

 صدای بلند و دلنشین در خانواده موذن سعادتی است که تمام اعضای خانواده از آن بهره‌مند هستند. صدای اذان رحیم موذن زاده اردبیلی هر روز گوشِ شنونده‌گان ایرانی را صفا می بخشد. در ماه محرم، صدای پدر ودود موذن به ویژه سوگسرود «زینب، زینب»‌ (اجرا در سال 1347) ترکیبی از موسیقی و سوگنامه را به نمایش می‌گذارد. ودود موذن از دوران کودکی به فراگیری موسیقی مقامی در خانواده‌یِ خود پرداخت. در سال 1358 موسیقی ایرانی را نزد استادان مرحوم ملت‌پرست، شاملو، آشتیانی شروع کرد. در سال 1359 با استاد ناصح‌پور آشنا شد و پیش او به آموختن پرداخت. همزمان نزد استاد مظهری به فراگیری نواختن تار پرداخت. ودود موذن از سال 1365 به فراگیری علمی و آکادمیک موسیقی آذربایجانی پرداخت و پیش استاد آغاخان عبدالله‌یف خواندن را تمرین نمود. ودود موذن با استادان بزرگ موسیقی آذربایجان همانند حاجی‌بابا حسین‌اف، یعقوب احمداف، رامیز قلی‌اف، عارف بابایف و سایر هنرمندان بزرگ آذربایجان به اجرای شیوه‌های مختلف موسیقی مقامی آذربایجان پرداخت و آثار به یاد ماندنی را از خود به جای گذاشت. رادیو دولتی آذربایجان (باکو) ودود موذن را سرآمد خوانندگان مقامی ایران نام برده است. ودود موذن همراه استاد بزرگ کمانچه هابیل علی‌اف به اجرای کنسرت‌های گوناگونی در نقاط مختلف ایران پرداخت. ودود مؤذن ضمن تحقیق گسترده در موسیقی عاشیقی به فراگیری نواختن ساز قوپوز نزد استاد حیدری پرداخت. صدای بلند و زلال و بی نقص ودود موذن و آشنایی علمی او با دستگاهها و گوشه‌های موسیقی ایرانی و آذربایجانی و زعایت دقیق ردیف‌های موسیقی در اجرا او را به خواننده‌ای بی‌نظیر تبدیل کرده است. ودود موذن فرزند هنرمند آذربایجان است.

نقاشی

 ودود موذن در رشته‌یِ نقاشی تحصیلات آکادمیک دارد. ودود مدرک لیسانس در نقاشی را ازدانشگاه استانبول دریافت کرده است. ودود موذن در نقاشیِ سبک رئالیسم یکی از برجسته‌ترین نقاشان کشور است. نمایشگاه نقاشی رئالیستی ودود موذن همواره هنر نقاشی را به تماشاگر معنا می‌کند. تابلوهای معروف «دریا»، «کوه»، «جنگل» و زندگی در دشت» ودود از زیباترین آثار نقاشی رئالیستی ایران زمین است.

مجسمه‌سازی

 ودود موذن نقاشی را به شکل آماتور در کنار کار عملی با استادان بزرگ مجسمه‌سازی جمهوری آذربایجان یاد گرفته است. ودود موذن پیکره‌های زیبایی از شاه اسماعیل صفوی (در مجموعه صفی‌الدین شهر اردبیل)،‌ عروج جانباز (در میدان جانباز اردبیل)، تندیس تیمسار سپهبد ظهیرنژاد (در میدان ارتش اردبیل)، پیکره قارتال (در میدان قارتال سرعین)، پیکره شهریار (در  پارک شهریار، شهرک آزادی اردبیل) و پیکره رحیم موذن زاده اردبیلی (در میدان توحید اردبیل) را ساخته و سبب زیبایی شهر و معرفی شخصیت‌ها شده است.

پیکره‌شهریار در میدان هتل مرمر تبریز

ودود موذن ساختن پیکره شهریار را در سال 1388 شروع کرد. این پیکره تصویری از تصور هنرمند از شخصیت شهریار است. پیکره‌یِ شهریار را در آبان ماه 1389 آقای مهندس بهرام حمایت دید و تحت تاثیر جزئیات هنری پیکره قرار گرفت. مهندس حمایت عکسی از پیکره گرفت و در تبریز به آقای مهندس آبدار، شهردار آن روز منطقه هشت تبریز نشان داد. مهندس حمایت و مهندس آبدار با این اندیشه‌یِ مشترک که پیکره باید در تبریز نصب شود، تصمیم گرفتند انتقال پیکره به تبریز را از راههای قانونی پیگیری کنند. در چهارم اردیبهشت 1390 پیکره به «باغ ابریشم» مهندس حمایت منتقل شد. این پیکره در باغ مورد بازدید هنرمندان، مقامات محلی و افراد فراوانی قرار گرفت. در پاییز 1390 قرارداد خرید پیکره با هنرمند مجسمه‌ساز امضا شد و پیکره همچنان در «باغ ابریشم» ماند. در چهارم خرداد 1391 پیکره شهریار مورد بازدید اعضای انجمن‌های ادبی تبریز قرار گرفت و تحسین همه را بر انگیخت. سرانجام پیکره‌یِ شهریار در 28 تیرماه 1391 به میدان «هتل مرمر» تبریز منتقل و روی پایه‌ای نصب شد. پیکره شهریار در روز پنجشنبه ساعت یازده و سی دقیقه نیمروز با حضور ودود موذن، بهرام حمایت، استاد آواز نژادآریا، استاد عکاس جدیدالاسلام، تعدادی هنرمند و نویسنده و دو مقام شهرداری رونمایی شد.

پیشنهاد به نماینده‌یِ بستان آباد در مجلس شورا و شهردار بستان آباد

پیشتر یک پیکره‌یِ شهریار در میدان «هتل مرمر تبریز» نصب بود. این پیکره را هنرمند مجسمه‌ساز، احد حسینی ساخته بود. پیکره طرحی از شهریار بود که روی صندلی نشسته بود و بازوهایش را روی دسته‌های صندلی گذاشته بود. آن پیکره را برداشته‌اند و هم اکنون در انبار شهرداری نگه‌داری می‌شود.

از نظر مکانی و زادگاه، نام شهریار با «حیدربابایه سلام» و روستای «خشکناب» تداعی می‌شود. روستای خشکناب در پانزده کیلومتری «قره‌چمن» واقع شده است. از سمت بستان آباد به قره‌چمن در کنار روستای «قزلجه» تابلویی جاده‌یِ خشکناب را نشانه رفته است. در سه‌راهی قزلجه به خشکناب تابلوی بزرگی روستای خشکناب را نشان می‌دهد. هر سال دهها انسان هنرشناس و دوستار ادبیات به روستای خشکناب می‌روند تا برای شاعر بزرگ ایران زمین ادای احترام کنند. شایسته است مجسمه شهریار، که در انبار شهرداری است، در سمت راست همان سه‌راهی قزلجه و روی پایه‌یِ بلندی رو به خشکناب نصب شود. پشت مجسمه به سمت کوه خواهد بود و در زمینه‌یِ کوه بسیار چشم‌نواز خواهد بود. همچنین، بهترین نشان از هنرمندی خواهد بود که نام روستای کوچکی را در ذهن جهانیان نشانده است و کار زیبای احد حسینی هم در گوشه‌یِ انبار شهرداری خاک نخواهد خورد.   

    

  نظرات ()
مطالب اخیر بیوک نیک اندیش نوبر درگذشت برای پایان سه سالگی آندیا توهین برنامه فتیله به ترک‌زبان‌ها بیوک محبی جنگل‌های ایران چهارشنبه‌سوری، نوروز و سیزده‌بدر جشن نوروز و آیین‌هایش: باجا باجا دو سالگی آندیا دکتر محمد یوسف باقری استاد شهریار و دلیل سروده‌شدن شعر «بلبل و کلاغ»
کلمات کلیدی وبلاگ استاد شهریار (۳) رمان مدرن (٢) محمود دولت آبادی (٢) احد حسینی (۱) بولوت قراچورلو (۱) مستوفی (۱) داود مستوفی (۱) آرتور میلر (۱) ویلیام شکسپیر (۱) ویلیام فاکنر (۱) سهند (۱) شمس تبریزی (۱) شمالغرب کشور (۱) ادبیان فارسی (۱) محیط زیست (۱) ستارخان (۱)
دوستان من کارگاه ترجمه و پژوهشهای ترجمه پرتال زیگور طراح قالب